පනාමුරේ ඇත් රාජා මැරී වැටුණේ මගෙ දෑස් ඉදිරිපිටයි

උපුටාගැනීම 

පනාමුරේ... පනාමුරේ
පනාමුරේ ඇත් රාජා- පනාමුරේ ඇත් රාජා
අභීත නද පා හස්තිරාජා ඒ
සටන් කෙළේ තෙද පා
පනාමුරේ ඇත් රාජා

මේ මධුර ගීය ඔබට මතක ද? 1950 දශකයේදී සුගතපාල මලලසේකර නමැති තනු නිර්මාපකයා මතු නොව ගායකයා විසින් ගයන ලද මහා කිවියකු වූ ආනන්ද රාජකරුණා විසින් ලියන ලද මේ අපූරු ගීය නිර්මාණය වූයේ කුමන සිද්ධියක් අරබයා දැයි බොහෝ දෙනෙක් දැන් දනිති.

ලංකාවේ ප්‍රථම කතානායක ප්‍රැන්සිස් මොලමුරේ මැතිඳුන්ට රජයෙන් ලියා දුන් පුරා අක්කර 99,000 ක් පමණ වන මහා වන තීරයේ ජීවත්වූ අලි ඇතුන් විශාල ප්‍රමාණයක් අල්ලා හීලෑ කැර විකුණා දැමීමේ 1928 පමණ කාලයේ සිට පැවැති ඇත් ගාල් ක්‍රමය මුළුමනින්ම අහෝසි වී ගියේ මේ පනාමුරේ සද්දන්තයා වරිගය වෙනුවෙන් කළ මහා සටනේ ප්‍රතිඵලයක් වශයෙනි. 1950 අගෝස්තු 9 වැනි දා මේ සත්ත්වයා තම වර්ගයාගේ නිදහස වෙනුවෙන් අභීතව සටන් වැද දිවි පූජා කෙළේය.

මේ සද්දන්තයා එදා දිවි පූජා කරනු සියැසින් දුටු සුගතපාල මේ කම්පනීය සිද්ධියෙන් දෙකපෝල දිගේ රූටා වැටෙන කඳුළු අතරින් හැඟුම්බරව සිටි ආනන්ද රාජකරුණා සූරින් ලවා මෙහි ගේය පද රචනාව සකසා ගනු ලැබිණ. මේ අවස්ථාව වන විට දෙදෙනාම සිටියේ බුරුත තේක්ක කොටවලින් ගැට ගසා තිබු මහා අට්ටාලයක් මත සිදුවීම නරඹමිනි.

ඒ උදාර පනාමුරේ ඇත් රාජා මිය ගොස් දැන් වසර 61 කි. මම අද ඔබට ලියන්නේ ඒ ඇත් වීරයාගේ නැවත උප්පත්ති කතාවකි. වසර ගණනාවකට පසුත් කෘතවේදී සංවේදී ගැමි ජනතාව හරසරින් එම සතා සමරා පින්කම් කරන මොහොතක් ගැන ය. තවත් හරියටම දින දෙකකින් පනාමුරේ ඇත් රාජා වෙනුවෙන් මුළුමහත් පනාමුරේ ජනයාගෙන් බොහෝ දෙනෙක් ඒ සතා සමරා භික්ෂුන් වහන්සේ ලවා බණක් කියවා මහා දානයක් දෙති. මතක වස්ත්‍ර පූජා කරති. සංඝයා වහන්සේට අටපිරිකර පුදති. මේ ආශ්චර්යය කුමක් ද?

එදා මේ අට්ටාලවල සිට ඇතුන් දඟ දමන යුරු නැරැඹු සුද්දන් දැන් මෙහි නැත. කඩපිල් ද නැත. කතානායක මොලමුරේ ද නැත. මඩුවන්වෙල දිසාවේ පරපුරෙන් පැමිණි එදා ඒ ශෝචනීය සිද්ධිය දුටු ජේ. ඒ. ඩබ්ලිව්. මඩුවන්වෙල කෝරළේ මහත්මයා ද අද ජීවතුන් අතර නැත. මේ සිද්ධියට විශේෂයෙන් ඇත් ගාලට සම්බන්ධව සිටි කිසිවෙකුත් අද නැත. ඒත් ඇත් ගාලේ ඇතුන් මේච්චල් කළ උන් නෑවු, කැවූ පෙවු හීලෑ කරන්නට වෙහෙස වූ එක්තරා එකම මිනිසෙක් පමණක් හිඳී. ඒ ඇත් ගාලේ ඇතුන් බලන්නා ලෙස වැඩ කළ හේවා ගමආරච්චිගේ පැන්ටිස් ය. සිද්ධිය වන විට පැන්ටිස් අවුරුදු 22 ක හිරිමල් තරුණයෙකි. අද ඔහුට අවුරුදු 83 කි. මේ පැන්ටිස් මහතා ඒ සිද්ධිය මතකයට නැඟු අන්දමයි.

මට ඊයේ අද වගේ මතකයි මහත්තයො. ඒ සද්දන්තයා වෙඩි කාලා වැටුණු අන්දම. මහ පොළොව දූවිල්ලෙන් වැසිලා ගියා. මහ පොළොව දෙදරුම් කෑවා. මිනිස්සු ඇඬුවා. මං අලි බලන්නෙක් හැටියට නොයෙක් තැන්වල වැඩ කළ කෙනෙක්. බොහොම හයිරන්කාර ඇත්තු මං කීකරු දරුවො වගෙ බලා ගත්තා.

එදා මොලමුරේ මහත්තයලට රජයෙන් අක්කර 99,000 ක් ලියා දීලා තිබුණා. ඒක මෙහෙ ඉඳන් (පනාමුරේ) කෑගල්ල දක්වාම මහ කැලේ. ඒ කැලයේ තිබුණු ගහකොළ විතරක් නොවෙයි, වන සිවුපාවුන් පවා අයිති ඒ හාමුදුරුවන්ට. 1928 ඉඳන් ඇත් ගාලක් පටන්ගෙන උන්නාන්සෙ මේ මහා වනයේ අලි ඇතුන් අල්ලා විකුණුවා. මං පනාමුරේ ගමට ආවෙ මේ ඇත් ගාලේදි අල්ලන අලි නාවන්න. කවන්න. පොවන්න. බලා ගන්ඩ. (දැන් ඔහු එහිම කසාදයක් කැරගෙන පනාමුරේට මඳක් දුර කොළොන්න ගමේ උස් කඳු ගැටයක නිවසක් හදාගෙන ජීවත් වෙයි.)

එදා මේකෙ අලි අල්ලන්න ආපු පනික්කියො ගොඩාක් හිටියෙ කෑගලු දිසාවේ අය. මේ මහා කැලේ හාමුදුරුවන්ගෙන් අවසර ගත්තු අහිංසක ගැමියන් පැල් අටවාගෙන ජීවත් වුණා. ඒ අයත් මේ විදියට අලි අල්ලන්න සහභාගි වුණා. එදා ආණ්ඩුකාර උන්නාන්සේ නිතර ආවා ගියා මේ අලි අල්ලනවා බලන්ඩ. විලියම් ගොපල්ලව උන්නාන්සේ. උන්නාන්සෙ පනාමුරේ ඇත් රජාගෙ සිද්ධියේදී හිටියෙ කන්තිරිප්පුවෙ. මේ ඇත් ගාල නිසා එදා මේ ගම දියුණු වෙලා තිබුණා.

කඩපිල්, විතරක් නොවේ තැබෑරුම් පවා ඇතිවුණා. සුද්දො ගමේ කොල්ලන්ට වීසි කළේ ඩොලර් කොළ. ඒ ගොල්ලො හරිම ආසයි අල්ලගන්නා අලි හීලෑ කරනවා බලන්ඩ. මේකේ මිනිස්සු ඉන්නා හරිය අට්ටාල හදලා තිබුණෙ ශක්තිමත් දැව යොදලා. බුරුත, තේක්ක, පලු, වීර කඳන් දාලා යෝධයකුටවත් ගලවන්න බැරි තරමට හදලා තිබුණේ.

ඇත්ගාලේ ඉතිරිව ඇති එකම බුරුත කණුව

ඔය කියන ඇත් රාජා නම එහෙම කීවත් මෙයා ඇතෙක් නොව දැවැන්ත අලියෙක්. අඩි 9 ක් උසයි. අඩි 13 ක් දිගයි ශරීරය. ඒ වතාවෙ ඔක්කොම අලි 18 ක් එක්ක මෙයත් ගාලට වට කළේ. අලි නෑම්බියොත් මේ අතර හිටියා. හීලෑ අලින් දාලා මේ අය හීලෑ කරන ක්‍රමයටත් මෙයා කැමැති වුණේ නෑ. මෙයා කුංචනාද දිදී ඇත්ගාලේ දූවිලි අවුස්සමින් කලබල කළා.

දවස් 7 ක් විතර එකම සෙල්ලම. සුද්දන්ට නම් හරිම විනෝදයි. ඒත් මෙයා හටන් කරන්නේ අනෙත් කට්ටියත් අරන් ගාලෙන් පනින්න. කලබලය දිගටම තිබ්බා. අනිත් අලි ළඟටවත් කිට්ටු වෙන්න මෙයා ඉඩ දුන්නෙම නෑ.

අන්තිමේ මොලමුරේ හාමුදුරුවො දළ ඇතෙක් ලවා ඌ මට්ටු කරගන්ඩ බැලුවා. ශරීරය දිහා බැලුවාම මුකුත් කරන්ඩ ලෝබයි. සාමාන්‍යයෙන් අලියා ඇතා දැක්කම තරමක් බය වෙනවා. ඒත් මෙයා බය වුණේම නෑ. ගැහුවා ගැහිල්ලක් ඇතාට. දළ ඇතා කරණම් ගහලා වීසි වෙලා අට්ටාලය ළඟටම ගිහින් වැටුණා. බලා හිටියවුන් විස්මයට පත්වුණා. ඔක්කොම කීවෙ ‘අප්පේ මෙයාට දළ තිබුණානම් ඔක්කොම මරලා දාවි’ කියලයි.

අලි පනික්කියො නොයෙක් සෙල්ලම් දාලා ඇතා මේ ගාලෙ තවත් පුංචි ගාලකට කොටු කරන්ඩ බැලුවා. කොහොම හරි කොටු කළා. ටික වේලාවයි ගියේ. ගැහුවෙ නැතෑ, අර පුංචි ගාලෙ මහ බුරුත කොට හතරඅත වීසි වෙන්න. කුංචනාදය කරලා එලෝ මෙලෝ සිහියක් නැතිව පිඹගෙන එනවා ගහන්ඩ. මිනිස්සු අට්ටාලයෙන් බිමට පැනලා දුවන්නත් ලෑස්ති වුණා. ෙ

මාලමුරේ හාමුදුරුවො අණ කළා, ලංසි මහත්තයකුට. ඒ කාලෙ එතුමා කීවොත් ඒක තමයි අණ. කාටවත් ඒක වෙනස් කරන්ඩ බෑ. සුද්දා තුවක්කුව අරන් ඇවිත් තරමක් නැවිලා ඉලක්කය ඇල්ලුවා. එකම වෙඩි පහරක්. හරියට නළල මැදට. මහා පර්වතයක් වැටුණා වගේ නිදහස ඉල්ලපු ඒ වීරයා මැරිලා වැටුණා.

මං දැක්කා වැටුණු ගමන් සතාගෙ පණ යනකොට උගෙ ලිඟුව තවත් කකුලක් වගේ ඉදිරියට නෙරනවා. තවත් සුද්දෙක් අට්ටාලයෙන් පැනලා ආවා පොටෝ ගන්ඩ. හාමුදුරුවො ගැහුවෙ නැතෑ සුද්දට පයින්. සුද්දා වීසිවෙලා බිම වැටුණා. නැගිටලා සැලියුට් එකකුත් ගහලා සුද්දා ආයිත් ගියා අට්ටාලෙට. මගෙ ජීවිතේ දැකපු ශෝචනීයම සිදුවීම ඒක තමයි මහත්තයො. මං ‘කදිරා’ හා ‘මැණිකෙ’ කියලා සැර පිරිමි සතෙක් හා ගැහැනු සතෙක් බලලා තියෙනවා. ඒත් මේ තරම් ශක්තිවන්තයෙක් දැකලා නෑ. මිනිස්සු ඇඬුවා.

අපි ඇත්ගාල බලන්නට ගියෙමු. එහි තිබුණු බුරුත තේක්ක කඳන් කණු අතුරුදන්ය. එකම එක බුරුත කොටයක් පමණක් අදත් විරාජමානව තිබේ. පනාමුරේ ඇත් ගාල වෙනුවෙන් වූ අක්කර 10 ක් පමණ වූ ඒ වපසරියේ දැන් ඇත්තේ සුළු ඉඩම් කට්ටියකි.

අනෙත් සියල්ලම ඉඩම් අයිතිකරුවන් කැර ඇතැම් දේශපාලකයන් විසින් ලියා දී ඇත. අලි ඇතුන් විඩාව සංසිඳුවන්නට පිපාසය නිවාගන්නට පැමිණි දිය උල්පත ද දැන් ඇත්තේ එහා ඉඩමේය. ගහකොළට සතා සීපාවට පෙම් බඳින ඇත් ගාලේ නව සංරක්ෂණ කටයුතු සඳහා බොහෝ දරදිය අඳින පිත්තල බොත්තම්කාරයකු සිටීම ගැන මම සතුටු වෙමි. ඔහු පනාමුරේ ගමේ මිනිසුන්ගේ දේවදූතයාය. හොරණ සහකාර පොලිස් අධිකාරී සමන් රත්නායක නමැති ඒ අරුම පුදුම පරිසරවේදියා ගහකොළට සතා සීපාවට පෙම් බඳින්නා මම හමු වෙමි.

මම පුංචි සන්දියේ ඉඳන් අලි ඇතුන් ගැන හරියට කියවනවා. පොලිස් ජීවිතයේ යම්බඳු විරාමයක් ලැබු තැන මගේ නෝනත් සමඟ මං යන්නෙ හිත සැහැල්ලු කරගන්ඩ වනපෙත් බලන්ඩ. පනාමුරේ ඇත් රාජා ගැන පියසේන කහඳගමගේ ලියපු පොතක් මා කියෙව්වා. මේ හරහාත් තවත් බොහෝ කියැවීම්වල ප්‍රතිඵලත් නිසා මට මේ ඇතා ගැන විශේෂ ආදරයක් ඇතිවුණා. මං ඒ ඇත් ගාල පිහිටි තැන බලන්ඩ ගියාම එතැන තිබුණේ එකම කණුවක් විතරයි. ඒ ඉඩමවත් අනාගත පරපුරට අහිමි වන බවක් මට දැනුණා. මං ගමේ මිනිස්සුත් එක්ක මේ භූමිය රැකගෙන මේ සතාගෙ පිළිරුවක් මෙතැන අඹවන්න කල්පනා කළා.

ඇත් ගාලේ ඇතුන් බලන්නා ලෙස වැඩ කළ හේවා ගමආරච්චිගේ පැන්ටිස්

දැන් ඒ පිළිරුව අපි හදාගෙන යනවා. එහා පැත්තෙ ඉඩම සල්ලි දීලා අරගෙන හරි අපි ඇත් ගාලෙ තිබුණු අලියා වැටුණු තැන ජනතාවට බලා ගන්ඩ උරුම කරනවා. මේ 9 වැනිදා ඒ ඇත්රජා වෙනුවෙන් ගමේ මිනිස්සුත් එක්ක පින්කම් කරවන්ඩ කටයුතු කළා. බණක් කියවලා දානයක් දීලා පින්පෙත් දෙනවා. ඒ විතරක් නොවේ පින්නවලින් කන්නන්ගර මහතාට ලැබුණු ඒ වර්ගයේ ඇත් පැටියෙක් අපි එදාට මෙතැනට ගෙනෙනවා.

දැනට මේ ස්ථානයේ අලි ඇතුන් පිළිබඳ වටිනා කරුණු ගොඩාක් තියෙන කෞතුකාගාරයක් හදාගෙන යනවා. ඇතා මරා පිළිස්සු තැන තිබී හමුවූ කොටස් පවා මෙහි තියෙනවා. මේක අනාගත පරපුරට ඒ උරුමය ආරක්ෂා කැර තැබීමක් වේවි. පනාමුරේ කාවන්තිස්ස රජමහා විහාරෙ ලොකු හාමුදුරුවොත් ගමේ ප්‍රභූ පිරිසත් බොහෝ පරිසර හිතකාමී ගැමියනුත් මට මේකට උදව් කරනවා. එතුමා කීවේ තිර අදිටනිනි.

පනාමුර ඓතිහාසික හස්තිරාජ පදනමේ නිර්මාතෘ සමන් රත්නායක මහතාය. එහි ලේකම් විජමුනිගේ පියදාස දැන් මා අබිමුව හිඳී.

ආසියාවේ තිබුණු ලොකුම ඇත්ගාල මේකයි. එහෙම කීවට අද මේක පර්චස් ගණනකට කොටු වෙලා. අක්කර 10 ක් පමණ වපසරිය අහිමි වෙලා. අද ඇත්ගාලේ ලකුණක් හැටියට තියෙන්නෙ එකම කණුවයි. පනාමුරේ කියන ගම ලෝකට ගෙන ගියේ මේ ඇතාගේ වීර ක්‍රියාවයි. මේ කෞතුකාගාරයේ වටිනා බඩු භාණ්ඩ රැසක් අපි එකතු කරලා තියෙනවා. පනාමුරේ ඇතාගේ සමහර කොටස් ද මෙහි තියෙනවා. එදා ඇත්ගාල තිබියදී මෙහි තිබුණු ශ්‍රී විභූතිය නැවත මතු කරගන්නයි අපේ කල්පනාව. මෙහි පැමිණෙන සංචාරක භවතුන් හරහා යම්බඳු ආදායමක් ලැබුණොත් ඒ මුදලින් අප මේ රටේ රෝගාතුර වූ අලි ඇතුන්ට වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර කරන ක්‍රමයක් අරඹනවා. දුගී ජීවත්වීමට මාර්ගයක් නොමැති ඇත්ගොව්වන් රැක බලා ගැනීමේ ක්‍රමවේදයකුත් අරඹනවා.

මෙහි සියලු නිර්මාණ සැලසුම් කරන්නේ එංගලන්තයේ සිවිල් ඉංජිනේරුවකු වශයෙන් වසර 38 ක් සේවය කැර දැන් පනාමුරේ ගමේ පදිංචි මහරගම උපන් ලාංකිකයකු වන ඩැන්වෙල් දියෙස් මහතාය. ඔහුගේ අලංකාර නිවසේ ද එකතු කැර ඇති පනාමුරේ ඇත් රජාගේ පින්තූර බොහෝ වෙයි.

“පිටරටක ජීවත්වන විටයි අපේ වටිනාකම අපට වැඩියෙන් දැනෙන්නේ. මේ වගේ සද්දන්තයෙක් ගැන විශේෂ සිද්ධියක් තිබුණනම් ඒ රටවල මේක ස්මාරකයක් කරලා බොහෝ කල්.” එතුමා කීවේ සංවේගයෙනි.

පනාමුරේ ඇතා පිළිබඳ ගවේෂණයේදී ඒ සංවේදී මිනිසුන් අතර කතාබහේදී තවත් අලුත් යමක් මට සිහි විය. සාමාන්‍යයෙන් අලි රංචුවක නායකත්වය හිමි වන්නේ ඇතින්නකටය. නැත්නම් කෙණරකටය. අලියාගේ ගැහැනු සතා කෙණෙර නමින් හැඳින්වෙන අතර ඇතාගේ ගැහැනු සතා ඇතින්න නමින් හැඳින්වෙයි. රෑනක බොහෝ විට ජීවත්වන්නේ ගැහැනු සතුන් ය. පිරිමි සතුන් සිටිනවානම් ඒ පුංචි සන්දියේදී පමණි. නිසි වයස එළැඹි තරුණ වියට පැමිණි පසු රැලෙන් පන්නා හැරීම සිරිතය. මේ සත්ත්ව විද්‍යාඥයන්ගේ මතයයි.

තුන්පත් රෑන බිහිවන්නේ කෙණෙර හා එම සතාගේ ඉස්සර මුරයේ පැටියා හා පසුකාලීනව එකතු වන පැටියාගෙන් බව සත්ත්ව විද්‍යාඥ මතයයි. එසේම අලියා කෙණෙර පැටියා යනුවෙන් තුන්පත් රැළ හඳුන්වන අය ද සිටිති. මෙවැනිම උභතෝකෝටික ප්‍රශ්නයක් පනාමුරේ අලියා පිළිබඳව ද පැන නැඟිණි. මේ ඇතා හොඳින් වැඩුණු අවුරුදු 25 ක පමණ වයසේ අලි තරුණයෙකු බව ඇත්ගාලේ සිටියවුන් අතර ජීවත්ව සිටින එකම අලි බලන්නා පැන්ටිස් කියයි. සතා වෙඩි කා මැරී වැටෙද්දී ඔහුගේ ලිඟුව ඉදිරියට ඇදුණු බව සියැසින්ම දුටුවා යැයි හෙතෙම දිවුරා කියයි. එසේනම් මේ අලියා රෑනට නායකත්වය දුන් අලියා ද? අලි රංචුවට නායකත්වය දෙන පිරිමි සතුන් සිටී ද? යන ප්‍රශ්නය අප තුළ පැන නඟී.

කෙසේ නමුත් වැඩුණු පිරිමි සතුන් කීප දෙනකුට රෑනක සිටිය නොහැකි ය. එවිට නෑම්බියන් දිනා ගැනීමට පිරිමි සතුන් අතර සටන් ඇතිවේ. ඒ අනුව ශක්තිවන්තයා රැලේ හැර දමා දුර්වලයන් පැන යයි. “තනි අලියා” බිහිවන්නේ මේ ආකාරයෙනි. ඌ බරපතළ හිතුවක්කාරයකු ලෙස ගොවීහු හඳුනති. පනාමුරේ මෙසේ මිය ගිය අලියා අනෙත් සතුන්ගේ නිදහස වෙනුවෙන් දිවි දුන් පිරිමි සතෙකි. මේ සිද්ධි දාමය දෙස බලන විට අලි රංචුවේ නායකත්වය ද, තවදුරටත් සොයා බැලීමට සත්ත්ව විද්‍යාඥයන්ට බාර කරමි.

මේ ගැන සොයා බැලීමේදී මෙන්ම තරමක් වෙනස් කතාවක් අපට කී අලිමංකඩ පාරේ හෙට්ටිආරච්චිගේ කොරනේලිස් අප්පුහාමි (70) මහතාගේ කතාව ද අපට අලුත් අදහස් ගෙන දෙන්නකි.

මහත්තයෝ, මේ අලි ගාලට කරදරයක් වුණේ පස්සෙ. පනාමුරේ අලියාත් නෑම්බියෝ 18 දෙනාත් ගාලේ කරදරයක් නැතිව හීලෑ වෙමින් හිටියා. මේ අතර ගමේ එදා හිටපු රාළහාමිගේ පුතා මන්තර බලයෙන් මොනවාදෝ කරමින් ඔය කැලය මැදින්ගියා. ඒ අය මන්ත්‍ර බලයෙන් කෙළ පැමිණි අය. තමන්ගේ ඉසව්වේ අවසර නැතිව මෙහෙම යන රාළහාමිගෙ පුතාව දැකලා මොලමුරේ මහත්තයා එයාට අතින් ගැහුවා.

එයා කේන්තියට මන්ත්‍රයක් ජප කරලා යන්ට ගියා. එදා හිට හීලෑ වෙමින් හිටි මේ සද්දන්තයා පිස්සු වැටුණා. එදා අපි මේ අලි ගාල බලන්න ගියේ පුදුමාකාර ආසාවකින්. ඒත් මේ සද්දන්තයා මෙතැන පොර අල්ලලා වෙඩි කාලා මිය ගියාට පස්සෙ මට මේ පැත්ත බලන්ඩ හිතුණෙ නෑ. අන්තිම මොහොතේ මෙයාව අල්ලන්න එළපු මද්ද වැරැදිලා නියපොත්තක් ගැලවී ගියා. ඊට පස්සෙ නවත්තන්ඩ බැරි වුණා. ඒ සතා හීලෑ කරගන්ට මොලමුරේ මහත්තයා ඌට කන්ඩ හරිහැටි නොදුන්නත් අනෙත් සතුන්ට දාන කොළ අතු කාලා මේකා පිස්සු නටනවා. බැරිම තැන තමයි වෙඩි තිබ්බේ. ඒත් මේවාට විරුද්ධව කට අරින්න එදා කාටවත් බෑ. ඒත් ගමේ මිනිස්සු තවමත් මේ අලියා වෙනුවෙන් පින්පෙත් පුදනවා. හෙට අනිද්දා සිද්ධ වෙන්නෙත් ඒකමයි.

අලි ඇතුන්ගේ නිදහස වෙනුවෙන් පනාමුරේ අලියාගේ දිවි පිදීම මුළුමහත් ලෝකයේම ඇත්ගාල් ක්‍රමය තහනම් වීමට ප්‍රබල හේතුවක් විය. හෙට අනිද්දා මෙහි පැමිණෙන ඒ අලියාට සමාන පෙනුමින් යුත් කුඩා ප්‍රමාණයේ අලි පැටවා මේ භූමියේ ඒ මේ අත සැරිසරමින් තම අලි මුත්තා වෙනුවෙන් මහත් කාර්යභාරයකට සූදානමින් හිඳී. මා හිතන්නේ මේ ගැමියන්ගේ එකමුතුවෙන් ඒ පනාමුරේ ඇත් රාජා යළි ඉපදී ඇති බවකි. අනාගත සුරපුර වෙනුවෙන් එතැන ඉදිවන පනාමුරේ ඇත් රජුගේ ශරීර ප්‍රමාණයේ ප්‍රතිමාව තවත් බොහෝ කාලයකට මේ සිදුවීම අපේ හිත්වල දෝංකාර නංවන්නකි.

පුංචි පනාමුරේ ඇත් රජුනි! ඔබට අපේ ආචාරය
පනාමුරේ පනාමුරේ
පනාමුරේ ඇත් රාජා - පනාමුරේ ඇත් රාජා
අභීත නද පා හස්ති රාජා ඒ
සටන් කෙළේ තෙද පා
පනාමුරේ ඇත් රාජා

සටහන - උපාලි සමරසිංහ

ඡායා - විමල් කරුණාතිලක