ළැම

පිරිමියකුට ගෑනියක දර්ශනය වනවිට මුලින් ම ඔහුගේ නෙතට ගැටෙන්නේ ඇගේ කෙස්‌ කළඹයි. පිරිමින් වසීකර ගැනීම සඳහා අද ස්‌ත්‍රීන් විශාල ලෙස මුදල් වැය කරමින් විවිධ මෝස්‌තරවලට කෙස්‌වැටිය සකසා ගැනීමට යාමෙන් මේ බව සනාථවේ. අලූත් ම රටාව නම් කෙස්‌ රොදක්‌ කොටට කපා මුහුණට වැටෙන්නට සැලසීමය. මෙම මෝස්‌තරය ප්‍රවීණ සිනමා නළු රවීන්ද්‍ර රන්දෙනිය හඳුන්වන්නේ "පෙම්රැල්ල" යනුවෙනි.

ඊළඟට පිරිමි නෙතට හසුවන්නේ කාන්තාවන්ගේ ඇස්‌දෙකය. ඇස්‌වලට පිරිමින් ඇදගැනීමේ අමුතු බලයක්‌ පිහිටා තිබේ. නෙතග බැල්ම හා නේත්‍රවලින් පිටවන කාන්තිය අනංගයාගේ හී සැරයක්‌ සේ පිරිමින්ගේ හදවත පසාකරගෙන යන බව පුරාණ ග්‍රන්ථවල පවා විස්‌තර කෙරේ. තෙවැන්න කම්මුල් නැටවෙන තොල්පෙති සෙලවෙන කිංකිණි සිනහවයි. ඊළඟට හසුවන කාන්තා ළැම පෙදෙසේ විශේෂත්වය විවිධාකාර වේ.

මිනිසා ජීවත්කරවන පළමුවැනිම ප්‍රධානම අංගයක්‌ වන්නේ අප මෙලොව එළිය දුටුදා සිට ඇවිදින තෙක්‌ ම ශක්‌තිය සපයන මවගේ තන පුඩුවලින් උරාබොන මව් කිරි නම් අති පාරිශුද්ධ ඖෂධයෙනි. එබැවින් පියයුරු පිහිටි ප්‍රදේශයන්ට ගරු කරමින් සැලකිලි දැක්‌වීම යුතුකමක්‌ වශයෙන් සලකන කාන්තාවෝ විශේෂයෙන් ගැමි අඟනෝ ළැම පෙදෙස ලස්‌සනට තබාගැනීමට එදා සිට අද දක්‌වා පුරුදු වී සිටිති.

ගෙවත්තේ, කොරටුවේ වැවේ, කුඹුරේ , ගහේ එළවළු මාළු අනුභව කරන්නා වූ ඔවුන් ගුවන් විදුලියෙන් රූපවාහිනියෙන් පුවත්පත්වලින් ප්‍රචාරය කරන ඖෂධ වර්ග භාවිත කළේ නැත. කහ, කෝමාරිකා, කුංකුම ඇතුළු ස්‌වභාවික ඖෂධ ආලේප කළ අතර, දැන්aමෙන් මේකප් ඉවත්කළ විට පෙනෙන "පාණ්‌ඩු පෙනුම" වෙනුවට, දිස්‌වූයේ ස්‌වභාවික සදාතනික මුහුණකි. එය සුරම්‍ය සුකුමාල සෝභන ගතියෙන් පිරිපුන් විය.

හැට්‌ටයක්‌ ඇන්දේ නැත. ඉනේ දැවටූ සාරියේ පොට පපුව වැසෙන සේ උරහිසෙන් දමා ඉනේ ගසාගත්විට දෙව්ලොව ඌර්වසී, රම්බා , මේනකා යන නළඟනන්ගේ සිරිගත්තේය. පොත්පත්වල සඳහන්වන අන්දමට කතුන් හැට්‌ට පැළඳීම ඇරඹුවේ එක්‌දහස්‌ නවසිය තිහේ දශකයේදී පමණය. 1939 න් පටන්ගෙන 1945 දී නිම වූ දෙවැනි ලෝක සංග්‍රාමයෙන් පසු බ්‍රෙසියර් ඇඳ තන යුගල ඔසවා තැබීමට ඔවුහු පුරුදු වූහ.

කෘත්‍රිම ලෙසින් ළැම ලොකු කර හැඩගැස්‌වීම අද ලොව පුරා ජනප්‍රිය විලාසිතාවක්‌ වී තිබේ.

දශක හතරකට පමණ පෙර ළැම හැඩකිරීම ආරම්භ වූ මුල් අවදියේ රසායන රෝපණ පපුව තුළ තැන්පත් කිරීමෙන් පසු අතුරු ආබාධ හටගන්නා බවට වාර්තාවිය.

මෙම සැත්කමට උපයෝගී කරගන්නා ද්‍රව්‍ය දෙකක්‌ වන සිලිකොන් හා සේලයින් අතරින් ස්‌ත්‍රීන් වඩාත් ප්‍රියකළේ සිලිකොන්වලටය. සේලයින් රෝපණවලට වඩා සිලිකෝන් ළැම තුළ බද්ධ කිරීමෙන් පපුවේ කෘත්‍රිම බවක්‌ කිසිසේත් පිළිබිඹු නොවී ස්‌වභාවික පෙනුමකින් යුක්‌තවීම ඊට හේතුවිය. එහෙත් සේලයින්වලට වඩා සිලිකොන් ආබාධකාරීවීම නිසා ඒ ගැන විශේෂඥයන්ට තියුණු පරීක්‌ෂණ පැවැත්වීමට සිදුවිය.

වැඩි වශයෙන් වාර්තාවුණේ පපුවේ කැක්‌කුම, තනපුඩු විකෘතිවීම, සිලිකොන් රෝපණය වටා ගොඩනැගෙන පටලය ඇකිලීම, තන පුඩු , ඝනවීම ආදි ආබාධයන්ය. එහෙත් මේ ගැන පර්යේෂණ පැවැත් වූ විද්‍යාඥයන්ට පෙනී ගියේ ලොව පුරා සිලිකොන් බද්ධ කරගත් දස කෝටියක්‌ දෙනාගෙන් මෙවන් රෝග වාර්තාවූයේ 60 දෙනෙකුගෙන් පමණක්‌ බවයි.

මෙය වෙනත් හේතුන් මත ඇති වන්නට ඉඩක්‌ තිබෙන බවද පර්යේෂකයන්ගේ නිගමනය විය.

මේ තත්ත්වය යටතේ අතිරික්‌ත පියවරක්‌ වශයෙන් සිලිකොන් රෝපණය කිරීමට පනවා තිබූ තහනම එක්‌සත් ජනපද ආහාර හා ඖෂධ පරිපාලන ආයතනය 2009 දී ඉවත් කළේය. මේ හා සමඟම කාන්තාවන් තුළ හටගෙන තිබූ බිය සැක දුරුවී සිලිකොන් රෝපණ සැත්කම් කරගැනීමට පෝලිමේ රැස්‌කකා යන්නට වූහ.

සේලයින් හා සිලිකොන් "ළැම රෝපණ සැත්කම්" ඕනෑතරම් සායනවල තිබුණත්, කතුන් තෝරාගන්නේ සිලිකොන් බවත් සේලයින්වලට කිසිවකු ප්‍රිය නොකරන බවත් ඊට හේතුව සිලිකොන් බද්ධකළ විට ස්‌වාභාවික හැඟීමක්‌ හා පෙනුමක්‌ තිබීම බවත් ශාන්ත මොනිකා සායනයේ ප්ලාස්‌ටික්‌ ශල්‍ය වෛද්‍ය මයිකල් මැක්‌ටයාර් පැවසීය.

සිලිකොන් ජාන රෝපණ වර්ග කීපයක්‌ ම තිබේ. මෘදු සිලිකොන් ජෙල් හා විශාල ප්‍රමාණයේ රෝපණ ඒවා අතර ඇත. විශාල ප්‍රමාණයේ රෝපණ ඇතුළත් කළ විට ඒවා පහසුවෙන් උඩට ඉලිප්පී පිහිටනු ඇත.

ළැම රෝපණවලට කොතරම් ඉල්ලූම වැඩිවී තිබේදැයි කිවහොත් දැනට ඩොලර් 4000 ක මිලකට ලබාගත හැකි රෝපණයක්‌, ඉදිරියේදී වසරකට සියයට 7 කින් මිල ඉහළ යනු ඇතැයි මොරොක්‌කෝවේ පිහිටි අලෙවි පර්යේෂණ ආයතනයක්‌ වන මිලේනියම් පර්යේෂණ සමූහ ව්‍යාපාරයේ කළමනාකරු සභා සිද්දික්‌ පවසයි. මේ සඳහා වැඩියෙන් ම උනන්දුවන්නේ වයස 19 න් 40 ත් අතර ස්‌ත්‍රීන්ය.

මෙම ළැම හැඩ කරගැනීමේ "පිස්‌සුව" ඇමෙරිකාව ඇතුළු බටහිර රටවලට හා යුරෝපයට පමණක්‌ නොව ආසියාවටද දැන් ව්‍යාප්ත වී තිබේ.